Przedszkole jest jednostką podległą Gminy Nieporęt (http://www.nieporet.pl)
Optymistyczne Przedszkole

Motto przedszkola:

Bo odkrywać świat, to nasza wielka sprawa

Bo zdobywać świat, to jest nasz wielki cel

My odkrywcy z Akademii wyruszamy

A więc ruszaj z nami bracie, jeśli chcesz."

Dane teleadresowe

Gminne Przedszkole w Zegrzu Południowym

ul. Rybaki 24, 05-130 Zegrze Południowe
tel./fax (22) 782-21-51
e-mail: gpzp@nieporet.pl
www: http://gpzp.nieporet.pl

Dyrektor - mgr Anna Kołodziej

Inspektorem Ochrony Danych w Gminnym Przedszkolu im. Akademii Małych Odkrywców w Zegrzu Południowym jest Pani Iwona Hećko-Umińska, e-mail: support@inbase.pl


LOGOPEDIA

W związku ze zbliżającymi się wakacjami, życzę Dzieciom czasu pełnego wrażeń i zajęć, które najbardziej lubią :)

We wrześniu, każde z dzieci będzie poddane ponownej diagnozie logopedycznej i ewentualnie zapisane na zajęcia.

W czasie wakacyjnym proszę nie zapominać o ćwiczeniach buzi i języka :)

W załączniku zamieszczam normy artykulacyjne.

Do zobaczenia we wrześniu :)





WADY WYMOWY A SŁUCH FONEMATYCZNY
Jeżeli u dziecka do etapu szkolnego utrzymuje się wada wymowy należy rozważyć czy nie jest to spowodowane problemami słuchowymi.
U człowieka rozróżniamy się 3 rodzaje słuchu:
• Słuch fizjologiczny będący podstawową zdolnością odbierania drgań fal dźwiękowych powstających w otoczeniu. Receptorem tych drgań jest ucho.
• Słuch muzyczny- odbierający wrażenia dźwiękowe.
• Słuch fonematyczny umożliwiający wychwytywanie w potoku dźwięków mowy cech różnicujących, dzięki czemu mają one nie tylko właściwości fizyczne (siła, barwa, wysokość) lecz znaczeniowe. Na wyższym poziomie słuch fonematyczny staje się podstawą do opanowania mowy pisanej.
CZYM JEST SŁUCH FONEMOWY/FONEMATYCZNY?
• To zdolność precyzyjnego słyszenia i różnicowania dźwięków mowy (odróżnianie A-U, M-B…);
• umiejętność odróżniania głosek dźwięcznych od bezdźwięcznych (np. B-P, G-K, W-F…), sylab, głosek i prawidłowych wyrazów na oznaczenie danego desygnatu (słowa).

CZYM JEST SŁUCH FONEMOWY?
Właściwie wykształcony słuch fonematyczny umożliwia prawidłową wymowę, wychwytywanie różnic miedzy słowami podobnie brzmiącymi, ale mającymi inne znaczenie (szale-sale, nos-noc…), a w końcu dokonywanie analizy i syntezy słuchowej wyrazów, co stanowi podstawę w nauce czytania i pisania.
Deficyty w zakresie słuchu fonematycznego mogą być przyczynami zaburzeń rozwoju mowy. Niewrażliwość na choćby jeden fonem (głoskę) powoduje jego nieprawidłową percepcję (odbieranie) a co za tym idzie i produkcję (wymawianie).
Zaburzenie słuchu fonematycznego wiąże się czasem z problemami w zapamiętywaniu i odtwarzaniu rytmów.
Współwystępuje również bardzo często z zaburzeniami artykulacji.
Prawidłowo rozwinięty słuch fonematyczny, jak i poziom analizy i syntezy słuchowej są ważnym wskaźnikiem osiągnięcia przez dziecko dojrzałości szkolnej.
Zaburzenia słuchu fonematycznego utrudniają rozumienie mowy i są przyczyną:
• wadliwej realizacji głosek (opuszcza, przestawia lub dodaje różne głoski, sylaby), powodującej trudności w czytaniu i pisaniu ze słuchu długich wyrazów,
• zniekształcanie wyrazów – nieprawidłowo wykształcony słuch fonematyczny jest jedną z przyczyn dysleksji i dysgrafii,
• słownik dziecka jest mało zróżnicowany i zbyt wolno się wzbogaca,
• opóźnionego rozwoju mowy i wad wymowy. Dziecko dobrze słyszy słowa, lecz w ciągu mownym nie potrafi rozróżnić pojedynczych dźwięków lub złożyć je w całość dźwiękową.
• trudności w rozumieniu poleceń słownych,
• trudności w tworzeniu zdań i opowiadań, ubogi zasób słów,
• trudności w pisowni wyrazów ze zmiękczeniami (ń-ni, ć-ci, ś-si ), opuszczanie wyrazów, końcówek wyrazów, zamiana głosek dźwięcznych na bezdźwięczne,
• problemy z różnicowaniem głosek z zakresu 3 szeregów (głosek dentalizowanych),
• mało precyzyjne różnicowanie słyszanych dźwięków często powoduje wady wymowy, polegające na nieprawidłowej realizacji głosek dźwięcznych i bezdźwięcznych – b : p, d : t, g : k, w : f, itp.,
• trudności w zapamiętywaniu ciągów słownych, np. dni tygodnia, nazw miesięcy oraz treści wierszy i piosenek, a także trudności w nauce tabliczki mnożenia,
• trudności nauce języków obcych,
• trudności w różnicowaniu dźwięków mowy (głównie tych o podobnym brzmieniu) i określeniu ich położenia w wyrazie w nagłosie, śródgłosie i wygłosie,
• trudności z rozróżnianiem tzw. paronimów, czyli słów różniących się jedną głoską np.: bal-pal, rak-mak, masa-kasa,
• problemów z dokonywaniem analizy sylabowej i głoskowej wyrazów,
• trudności w syntetyzowaniu (scalaniu) sylab i głosek w wyrazie,
• problemów w pisaniu, zwłaszcza z dwuznakami, spółgłoskami miękkimi, dźwięcznymi i bezdźwięcznymi,
• przekręcenie tekstu przy pisaniu ze słuchu,
• trudności w stosowaniu reguł ortograficznych (np. zasady wymienności głosek w wyrazie), łączenie przyimków z rzeczownikami,
• trudności w odróżnianiu samogłosek nosowych ą i ę od innych głosek, względnie od zespołów dźwiękowych: -on,-om i -en, -em,
• rozdzielanie wyrazów albo łączenie sąsiadujących ze sobą,
• trudność w składaniu sylab i wyrazów, nawet z dobrze znanych głosek,
• przekręcanie wyrazów (uczniowie wymawiają wyraz część odczytując, a część zgadując)
• czytanie nierytmiczne,
• powolne tempo czytania,
• uporczywe literowanie (głoskowanie) bez możliwości dokonania syntezy wyrazu,
• szczególnie utrudnione przejście od literowania i sylabizowania do czytania całościowego,
• zamiana głosek, opuszczanie głosek lub sylab
• mylenie wyrazów podobnych,
• zacinanie się i jąkanie (jako niepłynność czytania),
• zaburzenia intonacji i akcentu zdaniowego,
• słabego rozumienia bardziej skomplikowanych instrukcji i poleceń słownych oraz dłuższych wypowiedzi,
Niewielu rodziców zdaje sobie sprawę z tego, że to właśnie słuch fonematyczny w dużym stopniu warunkuje osiągnięcie prawidłowego rozwoju mowy dziecka oraz w wieku szkolnym opanowania umiejętności czytania i pisania.

Warto wykonywać ćwiczenia słuchowe, których celem jest usprawnienie koncentracji uwagi na bodźcach słuchowych.
W zakresie ćwiczeń słuchu fonematycznego jest rozpoznawania dźwięków, identyfikowanie dźwięków, lokalizacja źródła dźwięków, różnicowanie dźwięków, naśladowanie dźwięków, rozwijanie analizy i syntezy słuchowej, pamięci słuchowej, rozwijanie koordynacji słuchowo-ruchowej i słuchowo-wzrokowej, wzmocnienie poczucia bezpieczeństwa poprzez poznawanie dźwięków i odbieranie ich jako zrozumiałe i znane. Zabawy i ćwiczenia słuchu fizjologicznego rozumianego, jako zdolność odbioru oraz analizy i syntezy wszystkich zjawisk akustycznych.
Przykładowe ćwiczenia percepcji słuchowej zostały zamieszczone w zakładce pomoc p-p na stronie przedszkola.
Jako ćwiczenie percepcji słuchowej proponuję poniższą grę. Dziecko może wykonać ją kilkakrotnie, z coraz mniejszą pomocą rodziców.
https://wordwall.net/play/2409/146/332
Załączam również karty pracy. Przypominam, że wszystkie wyrazy prawidłowo artykulacyjnie wymawiają rodzice.
Powodzenia :)









ĆWICZENIA APARATU ARTYKULACYJNEGO

Dla wyrazistości wypowiedzi sprawność aparatu artykulacyjnego jest bardzo ważna. Wymawianiu poszczególnych dźwięków mowy towarzyszy poruszanie się warg, języka, podniebienia miękkiego i żuchwy. Ruchy te muszą być bardzo dokładne, tzn. powinny być wykonane w ściśle określony sposób, a także w danym miejscu jamy ustnej.
Z dzieckiem mającym problemy artykulacyjne należy ćwiczyć artykulatory systematycznie, codziennie po kilka minut dostosowując liczbę ćwiczeń, ich powtórzeń do możliwości danego dziecka.

ĆWICZENIA WARG

1. Wymawianie na przemian „ a-o” przy maksymalnym oddaleniu od siebie wargi górnej i dolnej.
2. Oddalanie od siebie kącików ust – wymawianie „ iii”.
3. Zbliżanie do siebie kącików ust – wymawianie „ uuu”.
4. Naprzemienne wymawianie „ i – u”.
5. Cmokanie.
6. Parskanie / wprawianie warg w drganie/.
7. Masaż warg zębami ( górnymi dolnej wargi i odwrotnie).
8. Dmuchanie na płomień świecy, na watkę lub piłkę pingpongową.
9. Układanie ust jak przy wymowie samogłosek ustnych, z wyraźną, przesadną artykulacją warg, np. w kolejności: a-i-o-u-y-e, u-a-i-o-e-y, o-a-y-i-u, e-y-i-o-a-u, u-i-y-a-o.
10. Wymowa samogłosek w parach: a-i, a-u, i-a, u-o, o-i, u-i, a-o, e-o itp.
11. Wysuwanie warg w „ ryjek”, cofanie w „ uśmiech”.
12. Wysuwanie warg w przód, następnie przesuwanie warg w prawo, w lewo.
13. Wysuwanie warg w przód, następnie krążenie wysuniętymi wargami.

ĆWICZENIA JĘZYKA

1. „ Głaskanie podniebienia” czubkiem języka, jama ustna szeroko otwarta.
2. Dotykanie językiem do nosa, do brody, w stronę ucha lewego i prawego.
3. Oblizywanie dolnej i górnej wargi przy ustach szeroko otwartych / krążenie językiem/.
4. Wysuwanie języka w przód i cofanie w głąb jamy ustnej.
5. Kląskanie językiem.
6. Dotykanie czubkiem języka na zmianę do górnych i dolnych zębów, przy maksymalnym otwarciu ust / żuchwa opuszczona/.
7. Język wysunięty w kształcie grota wykonuje poziome ruchy wahadłowe od jednego do drugiego kącika ust.
8. Rurka – wargi ściągnięte i zaokrąglone unoszą boki języka.
9. Język lekko wysunięty opiera się na wardze dolnej i przyjmuje na przemian kształt „łopaty” i „grota”.
10. Ruchy koliste języka w prawo i w lewo na zewnątrz jamy ustnej.
11. Oblizywanie zębów po wewnętrznej i zewnętrznej powierzchni dziąseł pod wargami. Usta zamknięte.

ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE PODNIEBIENIE MIĘKKIE

1. Wywołanie ziewania przy nisko opuszczonej szczęce dolnej.
2. Płukanie gardła ciepłą wodą.
3. „ Chrapanie” na wdechu i wydechu.
4. Głębokie oddychanie przez usta przy zatkanym nosie i odwrotnie.
5. Wymawianie połączeń głosek tylnojęzykowych zwartych z samogłoskami, np. ga, go, ge, gu, gy, gi, gą, gę, ka, ko, ke, ky, ki, ku, ak, ok, ek, ik, yk, uk…
6. Wypowiadanie sylab / jak wyżej/ i logatomów: aga, ogo, ugu, eke, yky, ygy, iki, Igi, ago, egę itp.
7. Nabieranie powietrza nosem i zatrzymanie w jamie ustnej. Policzki nadęte. Początkowo nadymać policzki z zatkanym nosem, a następnie próbować połykać powietrze.

ĆWICZENIA POLICZKÓW

1. Nadymanie policzków – „ gruby miś”.
2. Wciąganie policzków – „ chudy zajączek”.
3. Nabieranie powietrza w usta i zatrzymanie w jamie ustnej, krążenie tym powietrzem, powolne wypuszczanie powietrza.
4. Naprzemiennie „ gruby miś” – „ chudy zajączek”.
5. Nabieranie powietrza w usta, przesuwanie powietrza z jednego policzka do drugiego na zmianę.

ĆWICZENIA PRAWIDŁOWEGO POŁYKANIA

Wyrobienie nawyku połykania z językiem ułożonym na wałku dziąsłowym.
1. Unoszenie języka na wałek dziąsłowy za górnymi zębami przy otwartych a następnie zamkniętych ustach.
2. Lizanie czubkiem języka wałka dziąsłowego.
3. Trzymanie czubkiem języka cukierka tik-tak przy wałku dziąsłowym, jednoczesne połykanie śliny.

ĆWICZENIA SŁUCHOWE

Stanowią one bardzo ważną grupę ćwiczeń logopedycznych, ponieważ często opóźnienia czy zaburzenia rozwoju mowy pojawiają się na skutek opóźnień rozwoju słuchu fonematycznego (tzw. słuchu mownego). Stymulując funkcje słuchowe przyczyniamy się do rozwoju mowy dziecka. Przykłady:
1. „ Co słyszę?” – dzieci siedzą z zamkniętymi oczami i nasłuchują, rozpoznają odgłosy dochodzące z sąsiedztwa, ulicy.
2. „ Zgadnij, co wydało dźwięk?” – uderzanie pałeczką w szkło, , metal, kamień, drewno itp. Toczenie różnych przedmiotów po podłodze / np. piłki, kasztana, kamienia/, rozpoznawanie odgłosu przez dzieci.
3. Rozpoznawanie różnych przedmiotów w zamkniętym pudełku po wydawanym odgłosie – groch, kamyki, gwoździe, cukier, kasza itp.
4. Uderzanie o siebie klockami, łyżeczkami, garnuszkami; uderzanie łyżeczką o pustą szklankę, o szklankę z wodą, klaskanie, darcie papieru, gniecenie papieru, przelewanie wody( z wysokości, z niska), drapanie po szkle, papierze, stole.
5. Rozpoznawanie głosu, szmeru, źródła dźwięku – miejsca, kierunku, odległości, ilości dźwięków (dużo-mało), głośności ( cicho-głośno).
6. Szukanie ukrytego zegarka, radia, dzwoniącego budzika.
7. Rozróżnianie i naśladowanie głosów zwierząt: kota, psa, krowy, kury, koguta, kaczki, gęsi itp.
8. Rozróżnianie odgłosów pojazdów: samochodu, pociągu, motoru, traktora itp.
9. Rozpoznawanie po dźwięku różnych urządzeń domowych, np. odkurzacz, mikser, suszarka, pralka itp.

ĆWICZENIA ODDECHOWE

Ćwiczenia oddechowe poprawiają wydolność oddechową, sprzyjają wydłużaniu fazy wydechowej, co powoduje poprawę jakości mowy. Ćwiczenia prowadzone są najczęściej w formie zabawowej, przy wykorzystaniu różnych środków, np. piórek, piłeczek, wody mydlanej, chrupek, wiatraczków itp. Przykłady:
1. Wdech nosem ( usta zamknięte) i wydech ustami.
2. Dmuchanie na płomień świecy.
3. Dmuchanie na piłeczkę pingpongową, wyścigi piłeczek.
4. Dmuchanie na kulkę z waty, na wiatraczek.
5. Chłodzenie „ gorącej zupy” – dmuchanie ciągłym strumieniem.
6. „ Zdmuchiwanie mlecza” – długo, aż spadną wszystkie nasionka.
7. Chuchanie na zmarznięte ręce.
8. Naśladowanie lokomotywy – wydmuchiwanie „nadmiaru pary” – ffff, szszsz.
9. Naśladowanie balonika – wypuszczanie powietrza z jednoczesnym odgłosem „ sssss”.
10. Nadmuchiwanie balonika.
11. Naśladowanie syreny – „ eu-eu-eu”, „ au-au-au” – na jednym wydechu.

W załączniku kolejne karty do ćwiczeń aparatu artykulacyjnego w formie zabawy :)







ZNACZENIE WYKONYWANIA ĆWICZEŃ RYTMIZUJĄCYCH DLA DZIECI Z ZABURZENIAMI MOWY

Głównym celem logorytmiki jest jednoczesne rozwijanie mowy, myślenia, słuchania, postrzegania i koordynacji ruchowej. Podczas ćwiczeń dziecko kształci wrażliwość na bodźce dźwiękowe i twórczo wykorzystuje naturalną potrzebę ruchu.
W przedszkolu i szkole największą zaletą zabaw logorytmicznych jest to, że wykonywane są w grupie. Dzięki temu maluch musi słuchać wskazówek nauczyciela, nadążać za kolegami z grupy, ćwiczyć podzielność swojej uwagi i komunikować się z rówieśnikami. Wszystkie te elementy wytężają jego zmysły i sprawiają, że ćwiczenia są jeszcze bardziej efektywne.
Podczas tych zabaw wykorzystuje się elementy gimnastyczne (usprawnianie całego ciała, koordynacja ruchowo-przestrzenna, orientacja przestrzenna, lokalizacja) oraz elementy muzyczne, szczególnie rytmiczne (uczenie wrażliwości na muzykę, kształcenie słuchu muzycznego). Ćwiczenia usprawniające całe ciało wpływają pośrednio na usprawnianie narządów mownych, a umiejętność słuchania muzyki, wyczuwanie rytmu przez odróżnianie akcentów rytmicznych ma wpływ na prawidłowe stosowanie prozodii mowy: melodii, akcentu i rytmu.
Muzyka towarzysząca ćwiczeniom organizuje ruch w czasie, a swoją dynamiką reguluje napięcie mięśniowe. Charakter muzyki wyznacza rodzaj ekspresji ruchowej. Może wyciszać nadmierne napięcie psychiczne, a w sytuacji odwrotnej – aktywizować dziecko do spontanicznego lub zorganizowanego rytmem ruchu.
U dzieci z zaburzeniami płynności mówienia (zacinanie się, jąkanie), ćwiczenia logorytmiczne pomagają zwolnić napięcie mięśniowe, a mowę, z którą dziecko ma kłopoty, traktować jako element zabawy.
Wiodące znaczenie mają ćwiczenia ruchowe w połączeniu z piosenką, gdyż regulują oddech, usprawniają aparat artykulacyjny. Jednym z pierwszych kontaktów dziecka z muzyką jest jego własny śpiew, a najprostszą formą muzyczną - piosenka.
Śpiewanie piosenek wpływa na pogłębianie oddechu, aktywniejsze działanie przepony oraz wzmocnienie narządu głosowego. Treść piosenek rozwija wyobraźnię i zainteresowania dziecka, wzbogaca jego słownictwo, a piosenki ze specjalnie dobranym tekstem w sposób spontaniczny wpływają korzystnie na wymowę.

PRZYKŁADY ZABAW MUZYCZNYCH DLA DZIECI
• MASZEROWANIE ZGODNIE ZE SŁYSZANYM RYTMEM:
„Idzie Grześ przez wieś,
Worek piasku niesie,
A przez dziurkę,
Piasek ciurkiem,
Sypie się za Grzesiem”.
Dziecko chodzi w RYTM wierszyka i naśladuje dźwiganie ciężkiego worka. Idzie ciężko, pochylone, potem powoli prostuje się, idzie szybciej – worek jest lekki, piasek wysypał się.

Koń w cyrku
Przy akompaniamencie muzyki (wystarczy wystukiwanie rytmu ręką) dziecko kroczy unosząc wysoko kolana, podobnie jak koń w cyrku. Chodzi coraz szybciej, aż wreszcie biegnie. Następnie zwalnia i w końcu staje.
• ZMIANA CZYNNOŚCI NA SYGNAŁ:
Na usłyszane sygnały dźwiękowe: „hop”, cichy dźwięk, głośny, pauza (lub inne), dziecko kolejno wykonuje ustalone wcześniej czynności, na przykład:
o Maszeruje normalnie lub unosząc wysoko kolana.
o Maszeruje przodem lub tyłem.
o Maszeruje ze wspięciem na palce lub na piętach.
o Maszeruje, a na sygnał zmienia kierunek, w którym maszerowało.
o Maszeruje raz głośno, raz cicho.
o Maszeruje z jednoczesnym klaskaniem lub tupaniem.
o Maszeruje, a na sygnał staje na jednej nodze, kładzie się na podłodze, podbiega do stołu, dotyka ręką ściany itp.

• ZABAWY GRUPOWE:
- Dzieci poruszają się podskokami po całej sali. Na hasło „stop”- zatrzymują się w dowolnej pozycji, na słowo „już”- przykucają, na sygnał „hej”- biorą się za ręce.
- Dzieci podzielone są na trzy grupy: pieski, gąski i zajączki. Na dany sygnał, na przykład klaskanie, pieski biegają na czterech łapkach i szczekają – „hau, hau”. Pozostałe dzieci kucają. Potem zmienia się sygnał, na przykład uderzenie w bębenek, to znak dla gąsek, które wołają - „gę, gę” i poruszają się na dwóch nogach. Trzeci sygnał, na przykład gra na trąbce, wywołuje zajączki, które skaczą i powtarzają „kic, kic”.
Zabawa zmusza dzieci do uważnego słuchania i szybkiego reagowania na sygnał.
CHCĄC WSPIERAĆ ROZWÓJ DZIECKA NALEŻY OFEROWAĆ MU RYTMICZNE ZABAWY!




Dlaczego istotne jest prawidłowe oddychanie?

Oddech będący naturalnym odruchem człowieka wpływa na całościowy rozwój i funkcjonowanie człowieka. Oddziałuje także na prawidłowe ukształtowanie oraz motorykę aparatu artykulacyjnego.

Niewątpliwie dobre oddychanie wpływa na właściwe mówienie.
Dziecko oddychające w nieprawidłowy sposób narażone jest na:
• niedostateczne dotlenienie organizmu – ograniczona pojemność płuc;
• częste infekcje górnych dróg oddechowych;
• zaburzenia płynności mowy – niewłaściwe fazy oddechowe;
• wady wymowy np. seplenienie, rotacyzm, międzyzębowość – dzieci, które oddychają przez usta mają problem z pionizacją języka;
• wiotkość mięśni warg i policzków, żwaczy – spowodowana ciągłym rozchyleniem ust;
• wady zgryzu.

Jaki jest cel i rola ćwiczeń oddechowych?

Ćwiczenia oddechowe mają na celu pogłębienie oddechu oraz zwiększenie pojemności płuc. Ważne jest wydłużenie fazy oddechowej i wyrobienie właściwego dla mowy toru oddechowego. Zsynchronizowanie faz wydechowych z treścią wypowiedzi. Ćwiczenia oddechowe stosowane w terapii logopedycznej małych dzieci pomagają zapobiegać wszelkiego rodzaju wadom wymowy i niewłaściwemu ukształtowaniu aparatu artykulacyjnego.

Jeżeli zauważysz, że dziecko oddycha ustami, cały czas ma rozchylone wargi, często choruje na infekcje górnych dróg oddechowych, ma problemy z wymową, być może są to problemy związane z niewłaściwym oddychaniem. Logopeda przeprowadzi obserwacje i przekaże odpowiednie zalecenia, rozpocznie właściwą terapię.

Przykładowe ćwiczenia oddechowe:

Rodzice powinni ćwiczyć ze swoimi pociechami 2-3 razy dziennie, w ten sposób utrwala się właściwy tor oddechowy i pogłębia wdech.
• dmuchanie na wiatraczek, piórka, skrawki papieru, watkę,
• wydmuchiwanie powietrza przez rurkę do szklanki z wodą,
• zdmuchiwanie świecy ,
• puszczanie baniek mydlanych,
• poruszanie wydmuchiwanym powietrzem piłeczek, samochodzików po stole,
• nadmuchiwanie baloników,
• dmuchanie w gwizdek, instrumentu dęte,
• chuchanie w ręce lub na zamarzniętą szybę ( odtajanie),
• wąchanie kwiatków,
• chłodzenie gorącej zupy na talerzu,
• ,,zdmuchanie” mlecza, ( tak długo, aż spadnie ostatnie nasionko),
• dmuchanie na obiekty pływające po wodzie,
• zabawy z użyciem różnych zabawek np.: dmuchajki logopedyczne, biedronki, muchomorki.

„Zabawy w dmuchanie” są bardzo lubiane przez dzieci, lecz aby spełniały swoją funkcję czyli były jednocześnie treningiem oddychania trzeba zwrócić uwagę na kilka szczegółów i wystrzegać się błędów. Oto one:
 Układ warg, który nie sprzyja efektywnemu dmuchaniu
Wargi płaskie i rozciągnięte nie sprzyjają kierowaniu powietrza na obiekty. Jest ono wówczas kierowane na boki lub ku dołowi. Znacznie efektywniej dmucha się układając wargi mniej więcej tak, jak do wymowy głoski [u]. Wtedy powietrze leci na wprost.

 Niewłaściwe kierowanie powietrza

Kiedy powietrze kierowane jest do policzków, efektywność dmuchania jest mniejsza. Najefektywniej dmucha się, kiedy policzki pozostają płaskie, a usta ułożone są podobnie, jak do wymowy [u].
Dlaczego dzieci kierują powietrze do policzków zamiast po prostu do przodu?
• bo tak się nauczyły,
• chcą dmuchnąć zbyt mocno,
• wargi i policzki potrzebują jeszcze ćwiczeń, aby się wzmocnić.



 Zbyt duża lub zbyt mała siła dmuchania

Dzieci często są uczone wyłącznie silnego dmuchania (przecież świeczki na torcie trzeba jakoś zdmuchnąć, goście wołają więc: „Mocno dmuchaj!”). Taki sposób dmuchania stosują potem w każdej sytuacji. Niektóre z kolei dmuchają zbyt słabo (przyczyny mogą być różne, m. in. płytki oddech). Korzystne jest uczenie różnych sposobów dmuchania: mocnego i słabego. Można użyć do zabawy piórek, na których łatwo pokazać te różnice.

 Brak różnicowania między dmuchaniem a chuchaniem
Niektóre dzieci dmuchają w taki sposób, że ich dmuchanie bardziej przypomina chuchanie. Można bardzo łatwo nauczyć dziecka różnic między jednym i drugim.
Jak?
• Chuchanie uzyskamy wypowiadając szeptem głoski [h] lub [a], [o] [u], bądź sylab [ha] [ho] [hu].
• Podczas chuchania przykładamy dłoń do ust i wyczuwamy ciepłe powietrze.
• Chuchamy na lustro i obserwujemy pojawiającą się na nim parę.
• Dmuchanie to coś przeciwnego do chuchania – powietrze leci zimne, a pod wpływem dmuchania para znika z lustra.

 Niewłaściwa pozycja podczas zabaw oddechowych
Podczas zabaw oddechowych najlepiej jest siedzieć lub stać (nie dotyczy to zabaw / ćwiczeń, które wymagają leżenia na plecach), dbając o proste plecy i nieściśnięty brzuch. Jeśli przepona jest ściśnięta, wówczas oddech, a co za tym idzie dmuchanie będą mniej efektywne.
Prawidłowe oddychanie jest niezwykle ważne podczas wymowy wielu głosek, między innymi [s] [z] [c] [dz] [sz] [ż] [cz] [dż] oraz głoski [r]. Warto więc bawić się w zabawy oddechowe, starając się unikać kształtowania nieprawidłowych nawyków oddechowych.
Załączona karta pracy z gąsienicą posłużyły do przenoszenia na nią przygotowanych wcześniej kółek z papieru przy pomocy słomki (na wdechu).
Zachęcam także do samodzielnego wykonania wiatraczków:

https://www.mamawdomu.pl/2014/01/wiatraczki-logopedyczne.html

Udanej zabawy :)





Zachęcam Rodziców do analizy poniższych podpunktów


Logopedyczne drogowskazy rodzica

1. ZWRÓĆ UWAGĘ NA SPOSÓB ODDYCHANIA TWOJEGO DZIECKA

W czasie spoczynku, w milczeniu dziecko powinno oddychać przez nos (nie dotyczy to sytuacji, kiedy dziecko jest chore i ma zatkany nosek). Jeśli zauważysz, że maluch ma stale otwarte usta – zgłoś się po pomoc do specjalisty. Może to świadczyć o niskim napięciu mięśniowym, małej sprawności mięśnia okrężnego warg, niedrożności nosa, bądź o powiększonym migdale. Oddychanie przez usta ma negatywny wpływ nie tylko na zdrowie dziecka (infekcje górnych dróg oddechowych, niedotlenienie, wady zgryzu, problemy ze słuchem), lecz także na artykulację. Stale rozchylone wargi stają się wiotkie, dziecko z większym trudem wykonuje ruchy niezbędne do uzyskania danej głoski. Przykładem mogą być samogłoski u, o, i, które wymagają znacznej pracy mięśni warg. Obserwujemy także obniżone napięcie mięśni twarzy i słabo rozwiniętą mimikę. W trakcie oddychania przez usta, język dziecka ułożony jest płasko na dnie jamy ustnej. Uniesienie go spowodowałoby znaczne trudności w przepływie powietrza. Ułożenie to powoduje, że malec ma spore trudności z pionizacją języka (unoszeniem go). W języku polskim istnieją głoski, których bez uniesienia języka po prostu nie wypowiemy: l, r, t, d, n, sz, cz, rz, dż, s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, ń, k, g, h.
W trakcie oddychania przez nos, język „przyklejony” jest do podniebienia i zatrzymuje się za zębami. Także w czasie połykania wędruje ku górze. Jest to jego prawidłowe ułożenie. Kiedy usta są stale otwarte, język nie tylko leży płasko na dnie jamy ustnej, lecz także ma tendencje to „wypadania z buzi” lub leżenia na zębach, co może prowadzić do seplenienia międzyzębowego.

2. KONTROLUJ, CZY TWOJE DZIECKO DOBRZE SŁYSZY

Już od narodzin dziecko powinno reagować na dźwięki otoczenia. Początkowo może to być ruch ręki, krzyk, uspokojenie się. W dalszym etapie obserwujemy uśmiech, wydawanie dźwięków, zainteresowanie.
UWAGA! Nawet dziecko niedosłyszące/głuche głuży (nie mylić z gaworzeniem), czyli odruchowo wydaje z siebie niewyraźne dźwięki, które mogą przechodzić w samogłoski lub spółgłoski. U dzieci niesłyszących głużenie zanika ok. 18 msc. życia. W rozwoju mowy dziecka, po głużeniu występuje gaworzenie. Dzieci niesłyszące nie gaworzą. Wynika to z faktu, że gaworzenie samonaśladowcze jest zamierzonym, świadomym powtarzaniem dźwięków, które dziecku udało się już wypowiedzieć. Celem gaworzenia jest m.in. trening słuchu i koncentracji.
Nie należy lekceważyć żadnych niepokojących sygnałów, bowiem zaniedbanie słuchu dziecka (na każdym etapie rozwoju) może mieć bardzo poważne konsekwencje. Nawet jeśli nasze dziecko już mówi, nie wyłączajmy swojej czujności. Bowiem jest wiele czynników (choroby, środowisko), które mogą znacznie osłabić słuch. Pamiętajmy, aby sprawnie mówić – należy dobrze słyszeć!

3. SPRAWDŹ BUDOWĘ NARZĄDÓW ARTYKULACYJNYCH DZIECKA

Wiadomo, że żaden rodzic (który nie jest logopedą, ani lekarzem), nie jest ekspertem w dziedzinie anatomii, ale wcale nie musi nim być, żeby zauważyć niepokojące zmiany w obrębie aparatu artykulacyjnego swojego dziecka. Na co należy zwrócić uwagę? Na JĘZYK, WARGI, POLICZKI, PODNIEBIENIE, ZĘBY. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości co do ich budowy, kształtu, ułożenia, wielkości, czy ruchliwości, zgłoś się po poradę do specjalisty. Wady anatomiczne często prowadzą do wad wymowy.
Przykładowe wady anatomiczne, które mogą być widoczne dla rodzica:
– nieprawidłowy zgryz,
– nieprawidłowości w budowie języka (np. język bardzo długi; krótki; o dziwnym kształcie; gruby, duży i mało ruchliwy), warg, policzków,
– krótkie wędzidełko języka (w tej kwestii lepiej zawsze skontaktować się z logopedą),
– rozszczep wargi i podniebienia.

4. ZREZYGNUJ ZE SMOCZKA JAK NAJSZYBCIEJ

Smoczki – najlepsi “przyjaciele” dzieci – niestety mogą przyczyniać się do:
– powstawania wad zgryzu,
– utrwalania infantylnego sposobu połykania (język pracuje przód-tył, zamiast góra-dół, co z kolei powoduje trudności z pionizacją i późniejsze wady artykulacyjne),
– powstawania próchnicy.

5. UCZ DZIECKO GRYZIENIA

W momencie, kiedy dziecko przechodzi na pokarmy stałe, warto podawać mu skórki od chleba, jabłuszko, czy chrupki kukurydziane. Gryzienie stymuluje pracę mięśni narządów artykulacyjnych, wpływa na ruchy języka, ułożenie zębów i żuchwy, a także uczy prawidłowego połykania. Jeśli dziecko będzie miało problemy z żuciem i gryzieniem, to niestety prawdopodobnie znacząco wpłynie to na jego mowę.

6. NIE ZABRANIAJ SWOJEMU DZIECKU MÓWIĆ

Nieraz spotykamy się z opinią – z tego dziecka jest straszna gaduła! Zdarza nam się ganić nasze dziecko, że mówi ZAWSZE i WSZĘDZIE. To naturalne, że rodzicom często marzy się choć chwila spokoju. Jednak z punktu widzenia rozwoju dziecka – powinniśmy cierpliwie znosić jego napady pytań dlaczego? i ciągły słowotok. Warto pamiętać o tym, że naturalna skłonność do mówienia w wieku 3-6 lat jest oznaką nabywania świadomości językowej i chęci poznawania świata. Dziecko stale uciszane, tłumione, bądź ignorowane może w końcu zamknąć się na świat i zniechęcić do mówienia. Rozmowy z dorosłymi pozwalają mu wzbogacać słownictwo, utrwalać struktury gramatyczne i wzmacniać więź emocjonalną. Pamiętajmy, że naszym celem powinno być ZACHĘCANIE. Mówienie powinno kojarzyć się dziecku z czymś fascynującym i przyjemnym, a nie wstydliwym i stresującym.

7. NIE SPIESZCZAJ SŁÓW! NIE POSŁUGUJ SIĘ JĘZYKIEM DZIECIĘCYM

Pamiętaj, że Twoja mowa ma być wzorem dla Twojego dziecka. Jeśli zaczynasz mówić do synka lub córki w sposób niepoprawny (spieszczać lub naśladować jego mowę, posługiwać się jego słowami), maluch może utrwalić sobie nieprawidłowy sposób mówienia.

8. WSPIERAJ AKTYWNOŚĆ RUCHOWĄ

Słuchaj swojego dziecka i reaguj, jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, co do rozwoju jego mowy, a także rozwoju ruchowego! Bowiem aktywność ruchowa dziecka jest w naturalny sposób połączona z rozwojem mowy. Dzieci, które z opóźnieniem nabywają umiejętności motoryczne, mogą także z opóźnieniem zacząć mówić.
Nie czekaj i nie zastanawiaj się, czy dana umiejętność pojawi się „sama”. Jeśli mowa dziecka rozwija się z opóźnieniem lub co gorsza maluch nie mówi w ogóle, bądź posługuje się pojedynczymi słowami (w wieku 2 lata i więcej) nie czekaj, idź do logopedy.

9. ĆWICZ Z DZIECKIEM W DOMU

Żadna terapia nie zakończy się sukcesem, jeśli logopeda nie będzie miał wsparcia ze strony rodziców. W trakcie trwania terapii dziecko widuje się z logopedą (w placówce publicznej) średnio raz na dwa tygodnie. Logopeda wyznacza program terapii, prowadzi ją, zaleca ćwiczenia i kontroluje postępy. Zwykle zaleca wykonywanie zadań powtórzeniowych czy utrwalających (nowy nawyk artykulacyjny) w domu. I tu zaczyna się rola rodzica. Należy dopilnować, żeby dziecko systematycznie ćwiczyło. Efekty terapii prowadzonej w gabinecie i systematycznej pracy w domu są widoczne znacznie szybciej. Wygospodarujmy 10-15 min dziennie na wykonywanie zaleconych ćwiczeń, a naszemu dziecku wyjdzie to zdecydowanie na dobre.

10. CZYTAJ SWOJEMU DZIECKU

Drogi Rodzicu, znajdź przynajmniej chwilę każdego dnia, aby usiąść ze swoim dzieckiem i przeczytać mu bajkę. Staraj się przy tym obudzić w sobie zdolności aktorskie. Mówić powoli, zmieniać intonację w zależności od opowiadanej historii i oddawać emocje postaci. Dziecko poprzez wspólne czytanie nie tylko rozwija swoją wyobraźnię, lecz także uczy się rozpoznawać emocje i poznaje wiele nowych słów.

Dbając o sprawność "Buzi i języka" zaproponuję dziś ćwiczenia wraz z filmem
https://www.youtube.com/watch?v=bCJgqnAWyxI ,

a w załączniku znajduje się karta pracy dotycząca stymulacji funkcji słuchowych.




W ramach doskonalenia artykulacji i ćwiczeń aparatu mowy chcę zaproponować (głównie dzieciom z grupy 3-latków) wspólne "czytanie" wierszy. Rodzic czyta a dziecko powtarza onomatopeje zawarte w ostatnich wersach wierszy.

Kolejne karty pracy także zawierają wyrazy dźwiękonaśladowcze do powtarzania.

Materiały zostaną przesłane dzieciom z grupy 3-latków uczęszczającym na zajęcia logopedyczne.



Onomatopeje – wyrazy dźwiękonaśladowcze w zabawie
i usprawnianiu mowy

Wyrazy dźwiękonaśladowcze - onomatopeje w sposób naturalny potrafią wyrazić otaczające nas zjawiska dźwiękowe. Są pierwszymi, naturalnymi słowami dziecka, powiązanymi z określonym znaczeniem. W praktyce logopedycznej wykorzystuje się je do ćwiczeń, ponieważ wszechstronnie usprawniają funkcje mowy.

W terapii logopedycznej onomatopeje wykorzystywane są w przypadku dzieci wymagających oddziaływań ze względu na opóźniony rozwój mowy, polecane są dla dzieci z wadami słuchu, ale także odgrywają ogromną rolę w rozwoju mowy każdego dziecka, ponieważ wszechstronnie rozwijają funkcje mowy, a mianowicie:
• wydłużają fazę wydechową („muuu” = „m” oraz „u” wymawiane są długo);
• ustawiają głos do właściwej intonacji, melodii i rytmu, czyli tak., by mówienie nie sprawiało dziecku trudności, zaś głos był głęboki i jednocześnie miły dla ucha słuchacza np. dziecko naśladując miauczenie kota uczy się operować głosem łagodnie, ciepło, a naśladując szczekanie psa - zdecydowanie i ostro.
• kształcą słuch fonematyczny, ponieważ sprawia, że dziecko kojarząc wyraz dźwiękonaśladowczy „muuu...” z krową odróżnia go od innego głosu np. „meee...” skojarzonego z kozą (różnica polega tu na zmianie samogłoski „u” na „e”).
• kształcą artykulację. Ucząc dziecko naśladowania odgłosu krowy („muuuu”) dajemy początek takim wyrazom jak: mucha, mówi, mój; następnie uczymy odróżniać słowa „mój” -„moje”, „mówi”-„mowa”, „mucha”-„macha”. Przykładowo, u dzieci młodszych możemy wykorzystać onomatopeje: „m...” (naśladując mruczenie misia), „muuu...” (imitując ryczenie krowy), „meee...” (udając głos kozy), „miau” (miauczenie kota), a u dzieci starszych nieco trudniejsze „rrrum” (mruczenie kota).
• onomatopeje („muuu”, „miauuu”) usprawniają narządy artykulacyjne - powodują wysuwanie do przodu warg przy wydłużonej wymowie samogłoski „u”, co ułatwi w przyszłości naukę spółgłosek: „sz”, „ż”, „cz”, „dż”;
• wzmacniają mięśnie, poprawiają koordynację i precyzję ruchów narządów mowy poprzez wielokrotnie powtarzane zabaw z użyciem wyrazów dźwiękonaśladowczych. Przykładowo, w usprawnianiu warg można z powodzeniem wykorzystać wyrazy przy wymawianiu których wargi otwierają się i zamykają np.: pa; ap; bach; kap, kap; klap, klap; albo gdy kąciki ust cofają się, rozsuwają (w uśmiechu) np.: meee...; beee...; he, he; hi, hi. Innym treningiem dla warg dziecka jest tworzenie tzw. ryjka, który powstaje w wyniku ściągnięcia ust do przodu, zbliżenia obu warg do siebie np.: hau; buch; kuku; kukuryku; gul, gul; puk, puk; miau.
• wzmacniają siłę głosu i natężenie, czego dziecko może się nauczyć poprzez używanie takich wyrazów jak: a psik! (kichanie); pif, paf (strzelanie); bach, bęc (rzucanie, uderzenie).

Przedstawione wyrazy dźwiękonaśladowcze, stosowane od najmłodszych lat, powinny pomóc dziecku w opanowaniu podstaw mowy i zapobiec nieprawidłowościom w jej rozwoju. Punktem wyjścia jest onomatopeja, która powtarzana wielokrotnie sprawia, że nauka mowy ma charakter spontanicznej zabawy, podczas której następuje wyćwiczenie wielu funkcji aparatu mowy.





Oto kilka informacji dotyczących wspomagania rozwoju mowy Państwa dzieci (załącznik 1), a także na kolejny tydzień kolejna gra :) (załącznik 2) Jestem pewna, że dzieci poradzą sobie świetnie, gdyż gimnastykę buzi i języka wykonują na każdych zajęciach.

W przyszłym tygodniu skontaktuję się z Państwem mailowo na adresy przekazane wychowawcom i jeśli wyrażą Państwo zgodę, to w taki sposób będę przekazywać ogólne ćwiczenia logopedyczne dla dzieci do pracy w domu.
Zadania będą służyć ćwiczeniu aparatu artykulacyjnego, doskonaleniu percepcji i pamięci słuchowej oraz myślenia słowno-logicznego.

Jak wspomagać rozwój mowy dziecka?

• Mów do dziecka.
• Rozmawiaj z dzieckiem, wciągaj w rozmowę, pytaj o zdanie.
• Staraj sie mówić tak, by dziecko widziało twoją twarz i usta, by nie tylko słyszało, co mówisz, ale i widziało, jak mówisz.
• Jak najwięcej czytaj dziecku.
• Śpiewaj z dzieckiem.
• Powtarzaj przy dziecku proste wierszyki.
• Opowiadaj bajki, rozwijaj wyobraźnię dziecka.
• Pokazuj dziecku świat, opisuj życie, które dzieje się dookoła.
• Motywuj dziecko do mówienia.
• Nie wyręczaj dziecka, nie mów za niego, nie zgaduj jego potrzeb.
• Zachęcaj dziecko do mówienia, mówiąc spokojnie i łagodnie.
• Odpowiadaj na pytania, choćby to samo pytanie było ci zadawane na okrągło. Jeśli przestaniesz odpowiadać, dziecko przestanie pytać i straci zainteresowanie światem i mową.
• Słuchaj uważnie, co dziecko ma ci do powiedzenia. Dziecko musi wiedzieć, że zostanie wysłuchane i że warto podjąć wysiłek mówienia, mimo że łatwiej jest pokazać palcem lub gestem.
• Pokaż dziecku, że mówienie jest czymś ciekawym, służy porozumiewaniu się z innymi ludźmi i poznawaniu świata.




Rozpoczynając kolejny tydzień izolacji od kolegów i koleżanek proponuję grę z Rodzicami.
Potrzebna Wam będzie kostka i pionki.

Zapraszam do gry "Wiosenna gimnastyka buzi i języka".


Załącznik: Gimnastyka.....

Na karcie widzicie samolot, który raz się wznosi a raz opada. Próbujcie wymawiając wskazaną głoskę pokazać głosem i palcem czy jest on nisko czy wysoko (dzieci powtarzają po rodzicach).

Załącznik: samolot 1

Powiedz (a jeśli masz wydruk to pokoloruj na niebiesko) wyrazy rozpoczynające się na głoskę s i wyrazy rozpoczynające się na głoskę sz. (pokoloruj je na zielono). Pamiętaj, że podczas wymawiania s szeroko uśmiechasz się a podczas artykulacji sz robisz dziubek.

Załącznik: s czy sz

W rzędach poukładane są różne przedmioty, wymawiaj ich nazwy. Szybko zauważysz, że niektóre z nich nie pasują do pozostałych, ponieważ nie rozpoczynają się głoską k. Które z nich nie pasują?

Załącznik: głoska k

Powyższe zadania nie są obowiązkowe i należy dostosować je do możliwości dziecka.

Miłej zabawy :)

W razie potrzeby proszę o kontakt na adres mailowy : logopeda@gpzp.nieporet.pl


Statystyka strony

Strona oglądana: 426 razy.

Rejestr zmian

Wytworzył:Agata Tyska, data: brak danych r., godz. brak danych
Wprowadził:Agata Tyska, data: 15.04.2020 r., godz. 22.28
Ostatnia aktualizacja:Agata Tyska, data: 27.06.2020 r., godz. 23.05
Rejestr zmian:
CzasAdministratorOpis zmiany
27.06.2020 r., godz. 23.05Agata TyskaEdycja strony
27.06.2020 r., godz. 23.04Agata TyskaEdycja strony
27.06.2020 r., godz. 00.02Agata TyskaEdycja strony
26.06.2020 r., godz. 23.59Agata TyskaEdycja strony
08.06.2020 r., godz. 21.31Agata TyskaEdycja strony
08.06.2020 r., godz. 21.29Agata TyskaEdycja strony
27.05.2020 r., godz. 21.29Agata TyskaEdycja strony
27.05.2020 r., godz. 21.27Agata TyskaEdycja strony
20.05.2020 r., godz. 22.39Agata TyskaEdycja strony
20.05.2020 r., godz. 22.38Agata TyskaEdycja strony
20.05.2020 r., godz. 22.37Agata TyskaEdycja strony
13.05.2020 r., godz. 21.49Agata TyskaEdycja strony
13.05.2020 r., godz. 21.48Agata TyskaEdycja strony
06.05.2020 r., godz. 22.26Agata TyskaEdycja strony
06.05.2020 r., godz. 22.22Agata TyskaEdycja strony
30.04.2020 r., godz. 00.07Agata TyskaEdycja strony
29.04.2020 r., godz. 22.12Agata TyskaEdycja strony
29.04.2020 r., godz. 22.10Agata TyskaEdycja strony
29.04.2020 r., godz. 22.08Agata TyskaEdycja strony
26.04.2020 r., godz. 22.56Agata TyskaEdycja strony
26.04.2020 r., godz. 21.28Agata TyskaEdycja strony
26.04.2020 r., godz. 21.22Agata TyskaEdycja strony
22.04.2020 r., godz. 22.53Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 21.41Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 21.37Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 18.00Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 17.59Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 17.58Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 17.57Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 17.56Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 17.53Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 17.53Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 17.51Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 17.51Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 17.48Agata TyskaEdycja strony
16.04.2020 r., godz. 17.40Agata TyskaEdycja strony
15.04.2020 r., godz. 22.28Agata TyskaDodanie strony

Copyright

© 2010 Gminne Przedszkole w Zegrzu Południowym
Zawartość merytoryczna: Agata Tyska, e-mail: gpzp@nieporet.pl
Projekt: INFOSTRONY - ADAM PODEMSKI, e-mail: adam.podemski@infostrony.pl
Serwis uruchomiono 1 marca 2010 r.